Vilatge d'Occitània

Montaut (Montaud en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d'Occitània, ancianament de Lengadòc-Rosselhon.

Montaut
Montaud
Descobridor o inventaire
Data de descobèrta
Contrari
Color
Simbòl de quantitat
Simbòl d'unitat
Proprietat de
Fondador
Compren
Data de debuta
Data de fin
Precedit per
Seguit per
Coordenadas
Lo castèl de Montlaur.
Armas
Geografia fisica
geolocalizacion
Coordenadas 43° 45′ 07″ N, 3° 57′ 23″ E
Superfícia 12,92 km²
Altituds
 · Maximala
 · Mejana
 · Minimala
 
210 m
100 m
51 m
Geografia politica
País  Lengadòc
Estat Bandièra de França França
Region
76
Occitània
Departament
34
Erau Armas del Departament d'Erau
Arrondiment
343
Montpelhièr
Canton
3407
Lo Crèç (Càstrias abans 2015)
Intercom
243400017
Montpelhièr Mediterranèa Metropòli
Cònsol Joël Raymond
(2020-2026)
Geografia umana
Populacion
Populacion totala
(2018)
1 007 ab.
Evolucion de la populacion
Evolucion de la populacion

1 018 ab.
Densitat 74,77 ab./km²
Autras informacions
Gentilici Montaudois (en francés)
Còde postal 34160
Còde INSEE 34164

Geografia modificar

 
Comunas a l'entorn.

Toponimia modificar

Las fòrmas ancianas son : de S. Maria de Montealto, de Montealto, sense data [sègle XII ?], l'apendaria de Muntalt en 1201 (?), prioris ecclesie S. Marie de Monte alto en 1211, Montaud en 1526, Montaut en 1626, 1648, 1668-69, 1740-60, Montau en 1740-60, Montaud en 1740-60, Montaut en 1770-71 (mapa de Cassini)[1].

Segon Dauzat e Rostaing, Montaut es format de [l'eretièr] dau latin mons, montem, « montanha, truc » e de [l'eretièr] dau latin altus, « naut » [2]; segon Hamlin, un tau nom es donat a un puòg pus naut que las autres a l'entorn; lo nom sembla s'explicar per lo sèrre situat a l'oèst del vilatge, que sa cima es mai nauta de 60 m a la dau truc ocupat per lo castèu de Montlaur (a l'èst) [1]. D'un autre costat, lo nom de Montaut correspond sovent a un castèu sus una mòta[3].

Montlaur modificar

Es un masatge e un castèu arroïnat. Las fòrmas ancianas son : terminos de Monte Lauro en 1159, castri de Montelauro en 1170, apud Montemlaurum en 1189, castrum de Montelauro en 1194, ecclesia de Montelauro, de Montelauro, sensa data [sègle XII ?], de castro Montislauri en 1207, dominis de Montelauro en 1312, jurisdictiones de Montelauro et de Corbessacio en 1313, castri de Montelauro en 1331, 1332, prior de Montelauro en 1392, Montlaur en 1526, de Montelauro en 1529, 1550, Monlaure en 1622, Montlaur en 1626, 1648, 1740-60, Chau de Montlaur en 1770-71 (mapa de Cassini)[4].

Montlaur es format de mont, del latin mons, montem e d'un determinant que pòt èsser l'eretièr de Laurus, nom d'un sant, puslèu que l'eretièr de laurus, « laurièr, laur » (Dauzat e Rostaing)[5], probablament Laurus, un nom de sant e de persona en general (los Féniés)[6] per d'autres luòcs; segon Hamlin, lo determinant es l'ancian occitan laur, « laurièr » (o l'aura, [implicitament quand la finala es vocalica][4]).

Istòria modificar

Administracion modificar

Lista dels cònsols successius
Periòde Identitat Etiqueta Qualitat
2014 2026 Joël Raymond LREM foncionari
març de 1977 2014 Pierre Combettes    
  1977      
Totas las donadas son pas encara conegudas.

Demografia modificar

modificar « persona »
 v · d · m 
Evolucion demografica
Populacion comunala actuala (2013): 966, totala: 980
 

1793 1800 1806 1821 1831 1836 1841 1846 1851
201 284 280 261 298

1856 1861 1866 1872 1876 1881 1886 1891 1896
279 - - 283 268 - 202 - -

1901 1906 1911 1921 1926 1931 1936 1946 1954
249 - 272 263 - - 284 - -

1962 1968 1975 1982 1990 1999 2006 2007 2008
292
290
298
413
545
616
819
848
857
874
2009 2010
884
901
906
920
Fonts
Base Cassini de l'EHESS - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE
 
Evolucion de la populacion 1962-2008


  • En 2018 la populacion èra de 1007 abitants e la densitat èra de 77,94 ab/km².

Luòcs e monuments modificar

Personalitats ligadas amb la comuna modificar

Veire tanben modificar

Ligams extèrnes modificar

Nòtas e referéncias modificar

  1. 1,0 et 1,1 Frank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 251
  2. Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 473
  3. Bénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes. Lot-et-Garonne, ed. CAIRN e Institut Occitan, Pau, 2012, p. 186
  4. 4,0 et 4,1 Frank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 253
  5. Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 471
  6. Bénédicte Boyrie-Fénié, Jean-Jacques Fénié, Toponymie des Pays Occitans, edicions Sud-Ouest, 2007, p. 249 e 360