Pèire Raimon de Tolosa

Pèire Raimon de Tolosa (actiu de 1180 a 1220), sovent escaissat Pèire Raimon lo vièlh, foguèt un trobador sortit de la borgesiá tolosana.

BiografiaModificar

Lo nom de Pèire Raimon (escrich jos la forma latina Petrus Raimundus) es estat consignat dins dos documents de Tolosa, que son respectivament de 1182 e de 1214. Segon sa vida, se faguèt joglar e se n'anèt a la cort d'Anfós II d'Aragon, que li faguèt granda onor. L'òbra mai anciana e datada d'en Pèire Raimon es un planh que foguèt escrich aprèp la mòrt d'Enric lo rei jove en 1183. Dins la vida a mai de la cort del rei d'Aragon ont demorèt un brave temps, Pèire frequentèt tanben lo senhor Guilhèm VIII de Montpelhièr e mai lo comte de Tolosa, Raimon V de Tolosa o, mai probablament, Raimon VI qu'i es designat jol nom de "Comte Raimon". Passèt tanben pro de temps dins la peninsula italiana, en Lombardia e en Piemont), dins las corts de Tomàs Ièr de Savòia, Guilhèm de Malaspina, e Azzo VI d'Este. La filha d'Azzo, Beatritz, foguèt la destinatària d'un dels poèmas de Pèire. Mai tard Peire se maridèt e amb sa femna visquèron a Pàmias ont se moriguèt.

Pèire foguèt un cantaire e compositor reputat de cançons. Son òbra se caracteriza per de tèmas de natura. L'estil de son trobar èra clus. Imitèt los trobadours que l'avián precedit coma Cadenet e Arnaut Daniel. Mai tard foguèt una de las inspiracions de Bertran de Bòrn, especially as regards his use of natural imagery. Bertran went so far as to copy almost a whole stanza from Peire's "No.m puesc sofrir d'una leu chanso faire." In "Us noels pessamens", Peire even anticipates the Tuscan poet Dante Alighieri. Peire is complaining about a mistress who first beckoned him and then broke her promise to him when he says:

Que qui non a vezat aver
gran be, plus leu pot sostener
afan que tal es rics e bos;
que.l maltrag l'es plus angoyssos,
quan li soven benanansa.[1]

Peire's sole surviving melody is florid like Cadenet's and less melismatic than Daniel's.[2] His style employs an uncommonly high number of large intervals, including tritones. The poem with the melody is built on an innovative metaphor:

Atressi cum la candela[3]
que si meteissa destrui
per far clartat ad autrui,
chant, on plus trac gren martire,
per plazer de l'autra gen.[4]

ReferénciasModificar

  1. Lewent, 106: "For he who is not accustomed to have much luck, is more capable of suffering misery than one who is noble and high in rank; for misfortune grieves the latter more if he remembers (former) good fortune."
  2. Aubrey, 225 and 268.
  3. Also commonly Atressi com la chandella.
  4. Gouiran, 88: "Like the candle which destroys itself in order to give light to others, I sing, at the worst of my torture, for the pleasure of others."