Jacme Taupiac



Jacme Taupiac (Gimat, 12 de febrièr de 1939) es un lingüista occitan contemporanèu. Es membre del Grop de Lingüistica Occitana, del conselh lingüistic del Congrès Permanent de la Lenga Occitana e de l'Institut d'Estudis Araneses-Acadèmia Aranesa de la Lenga Occitana.

Jacme Taupiac
Jacme Taupiac en març de 2011
Profession: Lingüista
País: Gasconha (Occitània)
Data de naissença: 12 de febrièr de 1939
Luòc de naissença: Gimat, Miègjorn-Pirenèus
Data de decès:
Luòc de decès:

Per sas òbras e son militantisme occitanista, foguèt guerdonat amb lo Prèmi Robèrt Lafont en 2014.

BiografiaModificar

Jacme Taupiac nasquèt a Gimat, a la "Maison d'en long", còsta Bèumont de Lomanha[1] dins un mitan social que gaireben totes i parlavan l'occitan de Gasconha. A Tolosa, seguiguèt los corses del grand dialectològ Joan Seguin. Passèt puèi una licéncia d'espanhòl.

Èra responsable del sector de lingüistica de l'Institut d'Estudis Occitans, encargat de corses de lenga e cultura occitanas a la Facultat de las Letras de l'Institut Catolic de Tolosa e professor d'occitan a l'Institut Familial de Montalban.

Trabalha essencialament subre lo desvolopament de las formas de l'occitan estandard. Sas publicacions an permés de clarificar de problèmas tecnics, en particular l'apertura de e/è e de o/ò dins los mots de formacion culta e dins los manlèus, e mai d'assages sus la constitucion del lexic fondamental.

Prepausèt e metèt en circulacion un grand nombre de reformas pontualas dins la nòrma classica, que recebèron pas totas una aprovacion oficiala ni de l'IEO ni del Conselh de la Lenga Occitana, e aquò a entraïnat de criticas d'unes lingüistas.

En 2001 foguèt temporàriament vicepresident del Conselh de la Lenga Occitana, puèi foguèt menat a abandonar sas responsabilitats dins aquel organisme (mas en tot ne demorar membre), pr'amor que preconizava publicament de formas en contradiccion amb las preconizacions oficialas del Conselh, en particular sus l'"-e" finala de sosten e sul jonhent.

De 1985 a 1996, foguèt membre del jurat occitan dels Prèmis Rei en Pere.

A costat de sas òbras lingüisticas costumièras, a collaborat al Missal occitan (1979) amb una traduccion aprovada per la Glèisa Catolica.

Sas òbrasModificar

  • La prononciation normalisée du Gascon, 1963
  • L'occitan blos, 1964
  • Bibliografia occitana, 1967
  • Lo "-e" de sostenament en occitan normalizat, 1968
  • Los tres cents mots occitans que cal saber per començar a legir, escriure e parlar, 1974
  • Lo vocabulari occitan de las arts, 1977
  • Pichon diccionari francés-occitan, 1977
  • 350 mots occitans (occitan referencial) que cal saber per començar a legir, escriure e parlar, 1979
  • Propositions pour un dictionnaire général de la Langue occitane, 1982
  • Escapolon del Diccionari general de la lenga occitana, 1982
  • Normalisacion grafica e normalisacion lingüistica, 1984
  • Sintèsi de las responsas al "Memòri sus las innovacions graficas, 1985
  • L'istòria dins País Gascons, revista de Per Noste. Metodologia de l'istòria d'Occitània a partir dels estudis d'istòria publicats dins la revista bearnesa, 1985
  • Quatre cents mots que cal saber per començar a legir, escriure e parlar, 1987
  • Fonetica e fonologia de l'occitan parlat en Bèumont de Lomanha, 1987
  • Desconflar la bofiga (1988)
  • La grafia de l'Occitan: Cambiar o cambiar pas?
  • Mapas lingüisticas occitanas (1989)
  • Diccionari de mila mots (1992)
  • Gramatica occitana (2000)
  • L'occitan modèrne (2001)
  • Diccionari de l'occitan parlat en Lomanha (inedit)
  • Diccionari de l'occitan parlat dins le Saués (inedit)

ReferénciasModificar

  1. Biografia dins la revista Calenda

Vejatz tanbenModificar