Dobrir lo menú principal
Faust dins son cabinet d'estudi per Georg Friedrich Kersting, 1829.

Faust es l'eròi d'un conte popular alemand dintrat al vam al sègle XVI, a l'origina fòrça novèlas interpretacions.

Aquesta istòria conta lo destin d'un sabent, Faust, decebut per l'aporia que lo condamna son art, contractant un pacte amb lo Diable, Lucifèr, que plaça a son servici un de sos Esperits - dich Mefistofelès, que lo balha un servicial uman, l'estudiant Wagner, que devient son famulus - e li ofrís una segonda vida, capvirada aqueste còp cap a de plasers sensibles, al prètz de son alma. Dins gaireben toras las versions popularas del recit fantastic, l’alma de Faust es damnada après sa mòrt, que seguís un long periòde (24 ans dison unes tèxtes) pendent que lo Diable exaucèt fòrça de sos vòts.

Somari

OriginaModificar

 
Lo musèu de Faust a Knittlingen, la vila natala de Johann Georg Faust.

Lo mite trapa sas raiças dins l'istòria. Sembla que repausa sus la vida d'un cèrt Mèsre o Doctor Georgius Sabellicus Faustus Junior[1]. Un amic de Luther dich que Faust estudièt la magia subrenaturala a l'universitat Jagellon en Polonha. Es accuzat de practicar la magia negra e d'escriure de libèls suls miracles de Jèsus de Nazarèt ont afirma que pòt, se vòl, ne far lo mèsme. Odiat per Martin Luther e Philippe Melanchthon qu'afirman que lo diable trevava Faust, sos adèptes l'avián incitat a ensenhar. Accusat de molestar sos estudiants, deguèt quitar l'universitat per escapar als accions judiciàrias. Segon el pareguèt una legenda en Polonha sus un masc nomenat Pan Twardowski. D'autres testimoniatges mòstran qu'èra en activitat a l’universitat d’Erfurt. Quand ensenhavan Omèr, mostravan a sos escolans, benlèu amb de projeccions venent d'una lantèrna magica, los eròis de Tròia e los mostres de la mitologia, coma lo ciclòp Polifèma. Unas d'aquestas figuras d'ombra assajavan de devorar, abans de desaparéisser, unes estudiants espavantats. Es a Erfurt que Faust auriá declarat en preséncia d’un monge franciscan nomenat Konrad Klinge: « Soi anat mai luènh qu'o pesatz e faguèri una promesa al demòni amb lo mièu sang, d’èsser lo siue dins l'eternitat, còrs e alma ». Aquesta òbra pareis al libre d'Adelbert von Chamisso, L'Estranh istòria de Peter Schlemilh. Se trapa Faust a l'alberga Auerbach a Leipzig sus un barril en setembre de 1525. En 1534, l'aventurièr alemand Philipp von Hutten li demanda de predire son avenir abans d'explorar una region del Veneçuèla. Sièis ans mai tard, escriviá a son frère que tot s'èra realizat exactament coma Faust l’aviá previst. La mòrt de Faust se situa en 1537 o 1538[2]. Seriá estat tuat per una explosion pendent una de sas experiéncias quimicas dins la cambra que logava dins una alberga de Staufen.

IstoricModificar

 
Pagina de garda d'Historia von Johann Fausten, 1587.

En 1587 paréis un escrich anonim Historia von Johann Fausten, publicat per l'editor Johann Spies. Es traduch en anglés en 1593, e cai dins las mains de Christopher Marlowe, que situa l'action de sa pèça a Wittenberg. Lo Doctor Faustus de Marlowe es, a son torn, estudiat per Goethe, e la tragèdia de Faust es venguda amagar lo Faust istoric, que se'n sap pauc.

La Vida de J. Faust foguèt escricha mai d'un còps, per exempla per Georg Wiedmann (Hambourg, 1593). Heumann compausèt una curiosa dissertacion sus Faust (Wittemberg, 1683).

Unes pensèron que Faust es pas autre que Johann Fust de Maiança, un dels inventors de l'impression, que la vida auriá estat desfigurada pels contes populars.

Lo Faust de Nikolaus Lenau « nos desvela una quista de la Vertat. Bastit coma un drama poetic, las scènas de la vida de l'eròi exprimissent lo tragic de la destinada. Composicion barròca e trocejada, aquesta òbra de contrastes assag d’exprimir las contradiccions dels èssers. L’òbra s’articula suls tèmas faustians: la natura balha pas sos secrets, la sciéncia es vana, la religion respond a pas res, la sensualitat es efemèra, la vida de familha es insipida, l’art balha pas qu’un semblant de satisfaccion… Rebutant tot compromes, esceptic e desabusat, Faust copa amb l’òrdre establi per escapar al dobte e se daissa convéncer per un Mefistofelès brutal, ironic e condescendent, qu’atenh son objectiu li balhant son alma. Son errància e sas visions son pasmens pas que la fudida cap en abans d’un sòmi cinic que lo mèna de fracaç en fracaç. Es Jòrdi – L’Òme –, consciéncia de Faust, que li pòrta la clau li fasent descobrir que la libertat desirada es en cadun de nosaltre e qu’es van de la cercar endacòm mai. Aquesta revelacion de l’òme liure mena lo rebèl cap a sa destruccion. sa aventuras dolorosas èran pas que l'istòria d'un ajornament »(comentari del compositor Philippe Fénelon).

Lo Faust de GoetheModificar

 
Representacion du Faust de Goethe en 1945.

Faust es un alquimista que dempuèi jove, sòmia de possedir la coneissença universala, lo sòmi de totes los òmes qu'es de trobar lo secret de las questions existencialas e los secrets de l'Univèrs. Realiza tot çò que pòt per aténher sas ambicions, mas capita pas. A lo fòrt desir de suicidi, que pensa aver perdut son temps e sa vida. Utiliza en darrièr recors l'ajuda de Mefistofelès que li prepausa un pacte:realizarà totes sos desirs en cambi de son alma del moment que Faust se dirà satisfach e astruc dins un delai de 24 ans. L'alquchimista accèpta.

Faust es sempre insatisfach alara Mefistofelès li fa encontrar une joventa : Margarida (Margarete o Gretchen, son diminutiu alemand). Faust cai veraiament amorós de Gretchen. Margarida es folament amorosa de Faust (Margarida del rodet/ lo roi de Thulé). Pendent una vèspre, Faust demanda a Margarida de li dobrir la pòrta de sa cambra lo ser. Per aquò, deurà ela plaçar un somnifèr dins la sopa de sa maire per qu'ausisca pas res.

Gretchenfrage[3]Modificar

Al contrari de Faust, Margarida es cresenta, e acceptarà de se maridar sonque a la condicion que Faust aja la fe. Loi paus la question, demorada celèbra el sen de l'eleit alemanda: « Nun sag, wie hast du's mit der Religion ? » , que significa, « Alara, diga me, cossí va amb la religion ? « Eh bien, dis moi, comment fais-tu avec la religion ? ». Faust evita de respondre a la question, qu'aquò lo destorba. Una Gretchenfrage es donc una question que se destorba de respondre.

La maire de Margarida morís a causa del somnifèr. Lo fraire de Gretchen encontra Faust al moment ont sauta per la finèstra de la cambra de sa sòrre. Afronta Faust en dual per lavar l'onor de la familha mas es tuat per Faust ajudat per Mefistofelès. Faust deu donc fugir la vila e daissa Gretchen sola al mond, enprenhada e cibla de las petòfias de la vila. Elle aura un enfant qu'elle ira noyer. Es emprisonada e condamnada a mòrt per infanticidi. Faust l'apren, s'indigna e voldriá la salvar mas vòl pas pus lo saguir. Mefistofelès mèna Faust fòra de la preson de Gretchen en disent « es jutjada » (« sie ist gerichtet ») mas una votz del cèl dich « es salvada » (« sie ist gerettet »). Es la fin de la primièra partida del Faust de Goethe.

Second Faust de GoetheModificar

Dins lo segond Faust aqueste encontra lo sobeiran, puèi esposa Elena de Tròia. Ensemble, an Euforion e Faust fa fructificar un troç de tèrra « arrancat a la mer ». A la fin, Mefistofelès vòl prende l'alma de Faust. Mas aquesta es pas damnat mas salvat de l'infèrn mercé a las preguièras de Margarida. Lo darrièr verset d'aquesta segonda partida de Faust conclutz « l'eternal feminin nos auça » (« das Ewig-Weibliche zieht uns hinan »).

En musicaModificar

 
Fédor Chaliapine en costum de Mefistofelès, 1915.

Opèras e musica simfonicaModificar

La legend de Faust inspirèt unes opèras e d'autres obratges musicals màger:

AutreModificar

  • Lo grop de heavy metal Kamelot s'inspirèt d'aquesta istòria per lors album Epica e The Black Halo.
  • Lo grop de Metal Emigrate a sortiguèt una cançon del nom de « Faust » dins son segon album Silent So Long.
  • Lo grop de rock alemand Faust.

En literaturaModificar

 
Pagina de garda pel Faust de Heinrich Heine.

Au cinèmaModificar

Nòta e referénciasModificar

  1. Ruickbie, Faustus: The Life and Times of a Renaissance Magician, The History Press, , p. 18.
  2. Ruickbie 2009, p. 224.
  3. Franz Liszt, Faust, Mephisto-Valses
  4. (en) Nick Holdsworth, « Faust finishes Russian 'trilogy' », Variety,‎ (lire en ligne)

BibliografiaModificar

TèxteModificar

  • Goethe (trad. Jean Malaplate, préf. Bernard Lortholary, ill. Virginie Berthemet), Faust : I et II, Éditions Flammarion, coll. « GF », (1re éd. 1984), 572 p. (ISBN 978-2-081358683)Goethe (trad. Jean Malaplate, ill. Virginie Berthemet), Faust : I et II, Éditions Flammarion, coll. « GF », (1èra ed. 1984), 572 p. (ISBN 978-2-081358683).  
  • La revue Sous le signe de Faust (1997), éditée par la bibliothèque publique et universitaire de Neuchâtel (Suisse) contient une importante bibliographie sur Faust.
  • Aminta Dupuis, L'Initiation de Faust et de Parzival, La quête du Graal, Une voie moderne de connaissance et d'amour (préface de Martin Gray), L'Harmattan, 2005, 183 pages (ISBN 2-7475-8330-9)
  • Ernest Faligan, Histoire de la Légende de Faust, Paris, 1887 (thèse - Faculté des Lettres de Paris) fait le point sur les textes allemands de la légende et donne une traduction du premier texte allemand.
  • P. Saintyves, La Légende du Docteur Faust, Paris, 1926, réunit tous les épisodes légendaires allemands antérieurs à Goethe.

AnnèxesModificar

Bèlas ArtsModificar

Articles connèxesModificar

Ligams extèrnesModificar