Émile Vignancour

Ostau de l'estamparia deus Vignancour, uei libreria Marrimpoei

Jean Paul François Émile Vignancour (Pau, lo 27 de gener de 1797 e lo 24 de mai de 1873) que ho un imprimeire, un escrivan e sustot un editor de lenga bearnesa qui compausè poesias en occitan e sustot qui ho l'autor d'ua garba d'antologias poeticas bearnesas qui transmetón e conservèn entà las generacions futuras los grans noms e las òbras géncers de la literatura de Bearn au medish temps que hasèva conéisher navèths autors contemporans.

Los Vignancour que hon ua dinastia d'estampaires e d'editors paulins, e, en autas causas, d'òbras en occitan. Aquèu ostau d'edicion que succedí eth medish a l'estamparia Dupoux remontant a 1689 e qu'ei enqüèra uei lo dia ua libreria e ostau d'edicion devath lo nom de 'Marrimpoei' (Marrimpouey).

VitaModificar

Que vadó dens ua familha d'imprimeire e que recebó de son pair, Jean Antoine Sylvestre Vignancour, l'ostau d'edicion e estamparia en 1827.

En 1828 que maridè Louise Bernarde Brascou, la hilha d'un notari paulin.

CarrèraModificar

En 1820 que publiquè Estreas bearnesas ("Estrées béarnaise"), puish, à partir de 1827, "Poésies Béarnaises". Dens aquesta antologia qu'editè las òbras de Ciprian Desporrins, de Teofil de Bordèu, Pèir d'Esbarrebaca. Qu'editè tanben La Pastorala deu Paisan, de Joan Enric de Fondevila.

Vers bearnésModificar

Dens las soas antologia, Vignacour que botè a còps vers deus sons. Las soas Estreas que son atau dedicadas e introdusidas :

D'aqueth liberet, bèras, que'v hèi omatge,
Urós si, dens vòste léser,
Quan legeratz aqueste obratge,
Podetz trobar quauque plaser,
Si m'acordatz vòste sufratge,
Los critics auràn bèth har,
E'n devossen crebar de ratge,
Forçats que seràn de's carar.
Quan an lo bonur d'agradar,
A las qui passen a la ronda,
Lavètz lo succès qu'ei tot clar,
Que deven plàser a tot lo monde.

BibliografiaModificar

Sus Emili VignancourModificar

Antologias de VignancourModificar

Ligam intèrneModificar