Anfós Daudet : Diferéncia entre versions

3 714 octets aponduts ,  fa 11 anys
pas cap de resumit de modificacion
m (r2.7.1) (Robòt Apondre: hy:Ալֆոնս Դոդե)
Cap resum de modificació
|-
!align=right|Luòc de naissença:
|[[Nimes]], [[Lengadòc-Rosselhon]]
|-
!align=right|Data de decès:
|}
 
'''Anfós Daudet''' (''Alphonse Daudet'' en [[francés]]; [[Nimes]], [[13 de mai]] de [[1840]]- [[París]], [[16 de decembre]] de [[1897]]) foguèt un [[escrivan]], [[poèta]], [[contaire]] e [[autor dramatic]] [[provençauoccitan]] qu'escriguèt son òbra en francés.
 
== Biografia==
Anfós Daudet nasquèt a Nimes en 1840 dins una familha amonedada que son paire fasiá negòci de [[seda]]. Passèt la màger part de son enfància a [[Besoça]], un vilatjon situat al nòrd de la granda vila. Après que seguiguèt lei cors de l'institucion Canivet a Nimes, intrèt en seisena au licèu Ampère. En 1855 leis estudis d'Anfós se deguèron arrestar abans lo [[bachilierat]] per encausa de la ruina de son paire. Venguèt puèi mèstre d'estudis au collègi d'[[Alès]]. Aquela experiéncia pesuga li inspirèt lo primièr roman, ''Le Petit Chose'' en 1868. Dans ce roman, se trouvent des faits réels et inventés, comme la mort de son frère. Daudet rejoint ensuite son frère a París et y mène una vida de bohème. Il publie en 1859 un recueil de vers, ''Les Amoureuses''. L'an seguent, il rencontre [[Frederic Mistral]]. Il a son entrée dans quelques salons littéraires, collabore à plusieurs journaux, notamment ''Paris-Journal'', ''L'Universel'' et ''Le Figaro''.
En 1861, venguèt secretari dau [[Charles de Morny|duc de Morny]] (1811-1865), lo frairastre de Napoleon III e president dau Còs Legislatiu. Aquel trabalh li laissèt fòrça temps liure, que empleguèt per escriure contes e cronicas. Pasmens lo duc se moriguèt subitement en [[1865]]: cet événement est le tournant décisif de la carrière d'Anfós.
Après aqueste eveniment, Daudet s'avodèt a l'escritura, pas que coma cronicaire dau jornal ''[[Le Figaro]]'' mas tamben coma romancièr. Puèi, après avoir fait un voyage en [[Provença]], Anfós comencèt a escriure lei premièrs tèxtes que seràn part dei ''[[Lettres de mon moulin]]''. Il connut son premier succès en [[1862]]-[[1865]], amb la ''Dernière Idole'', pèça montée à l'Odéon e escricha en collaboration amb Ernest Manuel - lo pseudonim d'[[Ernest Lépine]]. Mai tard, obtenguèt, per lo director dau journal ''L'Événement'', l'autorizacion de las publicar comme feuilleton durant tot l'estiu de [[1866]], sos lo títol de ''Chroniques provençales''.
Cèrtes de sei racontes dei ''[[Lettres de mon moulin]]'' son demorats demest leis istòrias mai popularas de la literatura francesa, coma ''[[La Chèvre de monsieur Seguin]]'', ''[[Les Trois Messes basses]]'' o ''[[L'Élixir du Révérend Père Gaucher]]''. Lo premier vrai roman d'Alphonse Daudet fut ''[[Le Petit Chose]]'' écrit en [[1868]]. Il s'agit du [[roman autobiografic]] d'Alphonse dans la mesure où il évoque son passé de maître d'étude au collègi d'[[Alès]]. C'est en [[1874]] qu'Alphonse décida d'écrire de romans de mœurs coma: ''[[Fromont jeune et Risler aîné]]'' mais aussi ''Jack'' ([[1876]]), ''Le Nabab'' ([[1877]]) – dont Morny serait le "modèle" – ''[[les Rois en exil]]'' (1879), ''[[Numa Roumestan]]'' (1881) ou ''[[L'Immortel]]'' ([[1883]]). Pendant ces travaux de romancièr e de dramaturg (escriguèt dètz-e-sèt pèças), oblidèt pas pour autant son prètzfach de contaire: escriguèt en [[1872]] ''[[Tartarin de Tarascon]]'', que fut son personnage mitic. ''[[Contes du lundi]]'' ([[1873]]), un recueil de contes sus la [[guerre franco-prussienne]], témoignent tamben de son goût per aqueste genre e per lei racontes meravilhós.
Puèi Daudet patiguèt las premièras atteintes d'una malautiá incurable de la mesola épinière, lo [[tabes dorsalis]], una complicacion neurologica de la [[sifilis]]. Contunhèt pr'aquò de publicar de libres fins a 1895. Il décède lo 16 de decembre 1897 a [[París]], à l'âge de 57 ans. Foguèt enterrat au [[cementèri dau Père-Lachaise]] a París.
 
 
== Òbras premieras ==
15 029

cambiaments