Dobrir lo menú principal

Cambiaments

siu -> sieu
 
==La Vida==
Regent puèi professor agregat d'espanhòl e ''inspector de la joinessa'', ne comencèt lo siusieu interés per çò tot qu'occitan a l'escòla mairala de [[Fois]], entre 1937 e 1940, influenciat alara, segon çò ne diguèt e escriguèt lo quite el, ''pel Felibritge e los "patesejaires" del ròdol''.
 
===Naissença de l'occitanisme modèrne===
 
Ne foguèt el, que tot èra alavetz per engimbar e crear, al començament, ''secretari general de la seccion pedagogica'', e responsable dels primièrs estagis, e del ''Butletin''.
Puèi, en 1960, ven secretari general de l'IEO (n'èssent Robèrt Lafont president que puèi li succedirà Pèire Bèc).Ne contunharà el la siá activitat amai las siás activitats e lo siusieu ròtle tras que màger dins l'IEO (''vici-president administratiu'', ''vici-president pedagogic'' etc.)
 
Foguèt tanben president de la seccion departamentala de [[Nauta Garona]], fins a que ne demissionèt a la debuta de las annadas 80, per encausa de, çò ne diguèt el e escriguèt, ''las fotraladas de [[Maria Clara Viguièr]]... e tròp sovent de [[Claudi Sicre]] que cercava son camin de Damasc.''
===Creacion del [[CAOC]]===
En 1978, a l'iniciativa del catalan [[Batista i Roca]] e cotria amb Robèrt Lafont e Ives Roqueta, se tròba el mesclat a la creacion del Comitat d'Afrairament occitanocatalan/Cercle d'Agermanament occitanocatalà (CAOC).
Ne foguèt lo siusieu president, dins un primièr temps, [[Pèire Vilar]] e el lo siusieu secretari general. Ne demorèt (amb en Lafont president) fins al moment que decidiguèron, e per d'unas rasons de ''concepcions tròp diferentas entre nosaus e [[Enric Garriga i Trullols]]'', lo siusieu secretari general. Çò n'ajusta lo quite en Lagarda (idem... veire çaijós) que ''i deviá aver de nòstra culpa, mas pas solament perque, [[Gilabèrt Narioo]], d'Ortès, que prenguèt la presidéncia, l'abandonèt lèu e me telefonèt un jorn: M'auriás poscut dire que la relacion amb Garriga i Trullols èra talament malaisida!"''
Lo siusieu ròtle màger dins l' ''afrairament / agermanament'' entre occitans e catalans ne foguèt pas cap la sola aportacion de Pèire Lagrada a l'òbra de renaissença desalienada e desalienairitz del sègle XX occitan.
 
===Autras activitats occitanas e occitanistas===
* ''Lo pè-ranquet del solelh'', racontes... IEO, [[Ostal del libre edicions]], [[Orlhac]], 1994
===Òbras sens editar===
* Dins los tiradors: una traduccion d'un roman catalan de [[Mercè Rodoreda]] ("Cristina i altres contes"); una traduccion de [[Montserrat Roig]] ("El cant de la joventut")... una traduccion d'un libre castelhan pels mainatges, de Rafaël Conte: "El alacrán y la luna"'' (L'escorpion e la luna) (dixit en Pèire Lagarda, veire çaijós) e li apond: ''" Ara me som estacat a un exercici de tèxtes pro corts d'autors catalans del nòrd e del sud... veirem plan! "'' Totas las citacions d'en Pèire Lagarda son trachas d'una ''Letra manuscrita datada del 20 de febrièr de 1992'' que lai, a pauques jorns del siusieu decès, balha un fum d'entresenhas, informacions e vejaires autobiografics.
Fons privat personal de Patric Sans, Plaséncia de Toish
 
9 950

cambiaments