Fernand Masson : Diferéncia entre versions

pas cap de resumit de modificacion
Neishut dens una modèsta familha de tiulèirs. Son pair, Jean Masson, èra dejà un dròlle de viton, instruisut e cultivat au delà de sa condicion ; sa mair trabalhèva durament. Fernand ne semblèva pas en ren aus mainatges de son atge ; lo vesèvan sovent solet, un libre a la man. Son plaser consistiva a traçar, suu sable de la tiulèira, frasas, shens seguida, ce cresèvan. Aqueth manetge fenit per intrigar lo regent e sa hemna ; a lur granda susprisa, i poscuren lugir l'esbaucha d'una pèça en vèrs ''la Taupe Blanche''. Lo pair Masson avèva capturat, quauques jorns avant, aqueth especimèn, tan rare que lo mèrle de la medissa color. Lo tròç los i pareishut originau e indicator d'una fòrta vocacion poetica. Tots esturen tumats per aquesta mèrca d'un talent precòç e decidèren, en comun, de facilitar son espelida. Lo regent completèt benevolament l'instruccion dau june Fernand ; lo curè, per damorar pas en rèste, i ajotèt un chic de son latin ; la dauna dau regent, excellenta pianista, li aprengut la musica ; tot aqueste cumul de bonas volentats permetut au june Masson de debutar solidament dens lo maine poetic.
 
Egau, la materiala dau pair Masson s'averèva mauaisida, aqueth diaple d'òme s'estent botat a son compte, paguèva comptant sons fornissaires, lavetz que hasèva credit a "hons perduts" a tots los entreprenaires marrons dau virat. Fernand, coma lo mèste [[Jansemin (poèta)|Jansemin]], comença a comerçar damb las musas, tot en aprenent lo mestèir de perruquèir e l'estuda dau vialon. Plaçat en aprentissatge a [[la Rèula]], sons debuts esturen tan dificilsmauaisits que los daus aprentits de l'epòca ; faliva sovent aténder la prumèira peçòta dau matin per crompar lo chòine necessari per comblar lo deficit de la "marmita" patronala. Après regde d'espròvas, s'entorna a [[Caudrot|Caudròt]], nantit d'un mestèir e precòçament cuirassat contra l'adversitat. Entretemps, son pair s'èra assajat a divèrs mestèirs e, maugrat son trabalh escarnuishat, èra arribat a hèser hónder sas magras economias. Auré poscut se declarar en falhita e se sauvar lo pecule, mès, en aqueths temps, ne'n èran pas encar aquí ; pair Masson reglèt sons creancèirs dincas au darrèir centime e se retrobèt, au desser de sa via, completament roinat.
 
En 1900, per hèser víver los sòns, Fernand Masson monta una botica de perruquèir a [[Caudrot|Caudròt]]. Avia timidament una petita brocadura bilinga gascon-francés, que pòrta dejà lo titre dau ''Garonés''. Cèrca sa via dincas en 1905 ; a 'queth moment, ''Lou Garounés'' abandona definitivament la lenga francesa, e quò's lo gròs succès dens lo Sud-Oèst e auprès daus "darrigats" aquitans. Fernand se ronça dens lo jornalisme e ven redactor politic dau ''Républicain réolais'', editorialista de ''l'Union''. Poirén retrobar dens lur colleccion delicats poèmas e ròssas satiras. Aquera aucupacion novèra, d'alhurs, li atira sonque trucs e patacs, son trabalh ne servent qu'a hèser elugir politicians e a enrishir los agents electoraus. Per son ''Garonés'', quò's lo gròs tiratge ; {{formatnum:20000}} exemplaris corresponden, per una revista, a {{formatnum:100000}} lectors, provent la vitalitat extraordinària dau gascon coma lenga populara, a la sola condicion que n'èsti ni sabenta ni anujosa.
504

cambiaments