Anfós Daudet : Diferéncia entre versions

m
mCap resum de modificació
En 1861, venguèt secretari dau [[Charles de Morny|duc de Morny]] (1811-1865), lo frairastre de Napoleon III e president dau Còs Legislatiu. Aquel trabalh li laissèt fòrça temps liure, que empleguèt per escriure contes e cronicas. Pasmens lo duc se moriguèt subran en [[1865]]: l'eveniment marquèt un cambiament decisiu dins la carrièra d'Anfós.
Aprèp aqueste eveniment, Daudet s'avodèt a l'escritura, pas que coma cronicaire dau jornal ''[[Le Figaro]]'' mas tambentanben coma romancièr. Puèi, aprèp aver fait un viatge en [[Provença]], Anfós comencèt a escriure lei primièrs tèxtes que seràn part dei ''[[Lettres de mon moulin]]''. Coneguèt son primièr succès en [[1862]]-[[1865]], amb la ''Dernière Idole'', pèça montada à l'Odéon e escricha en collaboration amb Ernest Manuel - lo pseudonim d'[[Ernest Lépine]]. Mai tard, obtenguèt, per lo director dau journal ''L'Événement'', l'autorizacion de las publicar commacoma fulheton durant tot l'estiu de [[1866]], sos lo títol de ''Chroniques provençales''.
[[Fichièr:Representacionl'Arlésienne.jpg|thumb|350px|Representacion de l'''Arlésienne'' a l'Odéon a París (França)]]
Cèrtes de sei racontes dei ''[[Lettres de mon moulin]]'' son demorats demest leis istòrias mai popularas de la literatura francesa, coma ''[[La Chèvre de monsieur Seguin]]'', ''[[Les Trois Messes basses]]'' o ''[[L'Élixir du Révérend Père Gaucher]]''. Lo premier vrai roman d'Alphonse Daudet foguèt ''[[Le Petit Chose]]'' qu'escriguèt en [[1868]]. Es un [[roman autobiografic]] per Anfós que i evòca son passat de mèstre d'estudi au collègi d'[[Alès]]. Lo [[1874]] Alfós decidiguet d'escriure romans ''de mœurs'' coma: ''[[Fromont jeune et Risler aîné]]'' mas tanben ''Jack'' ([[1876]]), ''Le Nabab'' ([[1877]]) – del que Morny seriá lo "modèle" – ''[[les Rois en exil]]'' (1879), ''[[Numa Roumestan]]'' (1881) o ''[[L'Immortel]]'' ([[1883]]). Durant aquests travalhs de romancièr e de dramaturg (escriguèt dètz-e-sèt pèças), oblidèt pas pasmens son prètzfach de contaire: escriguèt en [[1872]] ''[[Tartarin de Tarascon]]'', que foguèt son personnage mitic. ''[[Contes du lundi]]'' ([[1873]]), un recuèlh de contes sus la [[guèrraGuèrra francoprussianaFrancoprussiana]], testimonia tambentanben de son estrambòrd per aqueste genre e per lei racontes meravilhós. '
Puèi Daudet patiguèt las premièras atacas d'una malautiá incurable de la mesolha espinala, lo [[tabes dorsalis]], una complicacion neurologica de la [[sifilis]]. Contunhèt pr'aquò de publicar de libres fins a 1895. DécèdetDefuntèt lo 16 de decembre 1897 a [[París]], a l'age de 57 ans. Foguèt enterrat au [[cementèri dau Père-Lachaise]] a París.
 
== Òbras premieras ==
57 567

cambiaments